Egzekucja z nieruchomości
Postępowanie egzekucyjne dotyczące nieruchomości — zajęcie, oszacowanie, licytacja. Prowadzi komornik sądowy z udziałem sądu. art. 921 K.p.c.
Egzekucja z nieruchomości jest najdłuższą i najbardziej sformalizowaną formą egzekucji — stosuje się ją zwykle gdy inne sposoby zawiodły lub gdy nieruchomość objęta jest hipoteką. Komornik wszczyna ją przez zajęcie, o którym powiadamia właściciela i składa wniosek o wpis w księdze wieczystej. Następnie zleca biegłemu opis i oszacowanie. Licytacja publiczna (ustna) odbywa się przy udziale sądu; cena wywołania wynosi 3/4 sumy oszacowania w pierwszym terminie, a 2/3 w drugim. Nabywca licytacyjny uiszcza cenę i uzyskuje własność po uprawomocnieniu się postanowienia o przysądzeniu. Z uzyskanej sumy zaspokajani są wierzyciele według ustawowego planu podziału — prawa z hipoteką mają pierwszeństwo. Postępowanie trwa zwykle kilkanaście miesięcy; dłużnikowi do uprawomocnienia przysługują środki zaskarżenia.
PrzykładBank PKO BP posiada hipotekę umowną na mieszkaniu dłużnika na kwotę 350 000 zł; dłużnik zalega z ratami od czternastu miesięcy, a saldo zadłużenia wynosi 312 000 zł. Po bezskutecznej egzekucji z rachunku bankowego bank składa wniosek o wszczęcie egzekucji z nieruchomości. Komornik zajmuje lokal w październiku 2025 r. i wpisuje zajęcie do księgi wieczystej — od tej chwili dłużnik nie może skutecznie obciążyć ani zbyć nieruchomości. Biegły sądowy szacuje lokal na 400 000 zł i sporządza opis; oszacowanie zatwierdza sąd. Pierwsza licytacja zostaje wyznaczona na marzec 2026 r. przy cenie wywołania 300 000 zł (3/4 sumy oszacowania) — do licytacji przystępują cztery osoby. Najwyższa oferta to 348 000 zł. Nabywca wpłaca 1/10 ceny jako rękojmię przed licytacją, a resztę w ciągu dwóch tygodni od postanowienia sądu. Po uprawomocnieniu się postanowienia o przysądzeniu własności nabywca staje się właścicielem; z uzyskanej sumy komornik sporządza plan podziału: w pierwszej kolejności zaspokajany jest bank jako wierzyciel hipoteczny (312 000 zł + odsetki), następnie koszty postępowania — dłużnikowi nie pozostaje nic. Całe postępowanie trwało czternaście miesięcy.
