Publiczne ujawnienie długu a dobra osobiste dłużnika – kiedy można żądać ochrony?

Jakie dobra osobiste może naruszać publiczne ujawnienie długu?

Ochronę dóbr osobistych człowieka przewiduje art. 23 Kodeksu cywilnego. Przepis wymienia między innymi cześć, nazwisko, wizerunek i tajemnicę korespondencji. Katalog ten nie jest zamknięty, dlatego ochronie podlega także prywatność, w tym informacje dotyczące osobistej sytuacji finansowej.

W przypadku publicznego ujawnienia zadłużenia mogą zostać naruszone różne dobra osobiste. Zależy to od treści publikacji oraz okoliczności, w których informacja została przekazana innym osobom.

• Prywatność – gdy wierzyciel rozpowszechnia informacje o wysokości długu, opóźnieniach w spłacie, problemach finansowych lub treści prywatnych rozliczeń bez wystarczającego uzasadnienia.
• Dobre imię – gdy przedstawia dłużnika jako osobę nieuczciwą, niewiarygodną albo świadomie oszukującą innych, zwłaszcza jeśli takie zarzuty nie znajdują potwierdzenia.
• Godność osobista – gdy publikacja ma charakter poniżający, zawiera wyzwiska, ośmieszające komentarze lub służy publicznemu zawstydzeniu.
• Wizerunek i nazwisko – gdy dane identyfikacyjne lub zdjęcie osoby są wykorzystywane w sposób naruszający inne chronione dobra albo bez odpowiedniej podstawy prawnej.
• Tajemnica korespondencji – gdy wierzyciel dodatkowo udostępnia osobom postronnym prywatne wiadomości dotyczące pożyczki, spłaty lub negocjacji.

Trzeba odróżnić samo przedstawienie prawdziwego faktu od sposobu jego wykorzystania. Informacja o istniejącym zadłużeniu nie musi być zniesławiająca. Jednak nawet prawdziwa wiadomość może nadmiernie ingerować w życie prywatne, jeśli zostanie udostępniona nieograniczonemu kręgowi odbiorców bez uzasadnionego celu.

Podobna ochrona może być potrzebna, gdy ujawnienie długu następuje razem z rozpowszechnieniem innych prywatnych danych, takich jak adres czy numer telefonu. Odrębnym zagadnieniem jest ujawnienie numeru telefonu bez zgody jego właściciela.

Kiedy publikacja informacji o długu jest bezprawna?

Podstawowe znaczenie ma art. 24 § 1 Kodeksu cywilnego. Osoba, której dobro osobiste zostało zagrożone lub naruszone, może domagać się ochrony, chyba że działanie sprawcy nie jest bezprawne. W postępowaniu o ochronę dóbr osobistych obowiązuje domniemanie bezprawności naruszenia. Po wykazaniu przez powoda, że określone dobro osobiste zostało naruszone, to pozwany powinien wykazać okoliczności wyłączające bezprawność swojego działania.

Nie wystarczy więc stwierdzenie, że wierzyciel jest niezadowolony z braku zapłaty. Sąd bada, czy określony sposób rozpowszechniania informacji był usprawiedliwiony i proporcjonalny do realizowanego celu.

Publiczne zawstydzanie dłużnika jako metoda windykacji

Szczególnie wysokie ryzyko naruszenia dóbr osobistych występuje, gdy celem publikacji jest wywarcie presji na dłużnika przez jego ośmieszenie lub pogorszenie opinii o nim. Może to dotyczyć przykładowo publikowania list dłużników na osiedlowej grupie internetowej, zamieszczania fotografii z obraźliwym podpisem, oznaczania pracodawcy dłużnika w mediach społecznościowych albo informowania przypadkowych znajomych o jego zobowiązaniach.

Znaczenie ma również, czy należność jest rzeczywiście wymagalna, czy została częściowo lub całkowicie spłacona i czy pomiędzy stronami istnieje spór co do podstawy albo wysokości zobowiązania. Przedstawianie kwoty spornej jako bezspornego i ostatecznie ustalonego długu może wprowadzać odbiorców w błąd.

Publiczne przypisywanie komuś oszustwa wymaga osobnej oceny. Samo niewykonanie umowy lub opóźnienie w zapłacie nie oznacza jeszcze popełnienia przestępstwa. Używanie takich określeń bez odpowiedniego uzasadnienia może dodatkowo godzić w reputację dłużnika.

Kiedy wierzyciel może legalnie przekazać informacje o zadłużeniu?

Prawo do ochrony prywatności nie pozbawia wierzyciela możliwości dochodzenia roszczeń. Co do zasady może on przekazywać dane niezbędne do dochodzenia należności swojemu pełnomocnikowi, sądowi, komornikowi lub podmiotowi zajmującemu się obsługą wierzytelności, jeżeli istnieje odpowiednia podstawa prawna i spełnione są wymagania dotyczące przetwarzania danych.

Odrębne zasady dotyczą przekazywania informacji gospodarczych do biur informacji gospodarczej, czyli BIG. Warunki takich działań określa ustawa z 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych. Wpis do BIG dokonany zgodnie z przepisami nie jest tym samym co samodzielne opublikowanie nazwiska dłużnika i wysokości długu na Facebooku lub na prywatnej stronie internetowej.

Jeżeli informacja jest związana z działalnością gospodarczą albo dotyczy sprawy mającej rzeczywiste znaczenie społeczne, ocena może być odmienna niż w przypadku wyłącznie prywatnej pożyczki. Nadal trzeba jednak uwzględniać prawdziwość i aktualność danych, zakres ujawnienia oraz prawa osoby, której publikacja dotyczy.

Czy ujawnienie długu może naruszać RODO?

Jeśli publikacja zawiera dane pozwalające zidentyfikować osobę fizyczną i podlega przepisom RODO, potrzebna jest odpowiednia podstawa prawna przetwarzania danych. Dochodzenie należności może stanowić prawnie uzasadniony interes wierzyciela w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. f RODO, ale nie daje automatycznej podstawy do publicznego rozpowszechniania informacji o dłużniku.

Trzeba uwzględnić także zasadę minimalizacji danych, ograniczenia celu oraz interesy i prawa osoby, której dane dotyczą. Nie każda prywatna wypowiedź w internecie podlega jednak RODO w taki sam sposób. Znaczenie ma między innymi to, kto publikuje informacje, w jakim celu i czy działa wyłącznie w ramach czynności o charakterze osobistym lub domowym.

Jak zabezpieczyć dowody publicznego ujawnienia długu?

W sprawach dotyczących internetu największym problemem bywa szybkie usunięcie lub zmodyfikowanie publikacji. Autor może skasować wpis, zmienić jego widoczność, usunąć komentarze albo zablokować dostęp do profilu. Dlatego dokumentowanie naruszenia powinno poprzedzać żądanie usunięcia treści, o ile jej dalsze rozpowszechnianie nie stwarza potrzeby natychmiastowej reakcji.

Przydatne mogą być następujące materiały:

1. Zrzuty ekranu przedstawiające pełną treść wpisu, nazwę profilu, datę publikacji, komentarze i oznaczenia innych osób.
2. Adres internetowy publikacji oraz informacja, kiedy i w jaki sposób była dostępna. Warto zachować także widok całej strony i jej otoczenia, a nie tylko pojedyncze zdanie.
3. Nagranie ekranu pokazujące przejście do publikacji i jej zawartość, jeżeli może ułatwić ustalenie autentyczności materiału.
4. Korespondencja z autorem obejmująca wiadomości, wezwania, odpowiedzi oraz ewentualną odmowę usunięcia informacji.
5. Dokumenty dotyczące długu, takie jak umowa, potwierdzenia przelewów, harmonogram spłat, ugoda lub dowody zakwestionowania roszczenia.
6. Dowody skutków publikacji, na przykład wiadomości od osób, które zapoznały się z wpisem, dokumentacja utraconej współpracy albo zeznania świadków.

Sam zrzut ekranu nie zawsze rozstrzyga, kto był autorem wpisu i czy materiał nie został zmodyfikowany. W spornej sprawie pomocne może być zabezpieczenie materiału w sposób umożliwiający późniejszą weryfikację, a w uzasadnionych przypadkach także skorzystanie z czynności notarialnych lub procesowego zabezpieczenia dowodu.

Nie należy samodzielnie rozpowszechniać spornej publikacji w celu jej krytykowania, ponieważ może to zwiększyć liczbę odbiorców wrażliwych informacji. Dowody najlepiej przechowywać w uporządkowanej postaci i udostępniać wyłącznie w zakresie potrzebnym do dochodzenia ochrony.

Jeżeli autor nie ujawnia swojej tożsamości, sprawa może wymagać dodatkowych działań służących identyfikacji odpowiedzialnej osoby. Zagadnienie to szerzej omawia materiał dotyczący sytuacji, w których dobra osobiste naruszone anonimem wymagają ochrony prawnej.

Żądanie przeprosin, usunięcia treści i zadośćuczynienia

Osoba, której dobra osobiste naruszono, nie musi ograniczać się do jednego środka ochrony. Art. 24 Kodeksu cywilnego przewiduje roszczenia niemajątkowe, natomiast art. 448 pozwala w określonych warunkach dochodzić świadczeń pieniężnych za doznaną krzywdę.

Usunięcie publikacji i zaprzestanie dalszych naruszeń

Jeżeli wpis nadal jest dostępny, dłużnik może żądać jego usunięcia. Gdy występuje zagrożenie kolejnych publikacji, możliwe jest także żądanie zaniechania określonych działań w przyszłości. Nie wystarcza jednak abstrakcyjne obawianie się nowych wpisów. Żądanie powinno odnosić się do rzeczywistego zagrożenia i dającego się ustalić zachowania.

W wezwaniu warto dokładnie wskazać adres publikacji, datę jej zamieszczenia, informacje uznawane za naruszające dobra osobiste oraz oczekiwany sposób zakończenia naruszenia. Można wyznaczyć rozsądny termin na reakcję, na przykład 7 dni. Nie jest to jednak ogólny ustawowy termin przewidziany dla każdego naruszenia dóbr osobistych.

Jeżeli autor opublikował informacje na cudzej platformie, równolegle można zgłosić treść jej administratorowi lub operatorowi, korzystając z odpowiedniego mechanizmu zgłaszania naruszeń.

Przeprosiny albo sprostowanie nieprawdziwych informacji

Zgodnie z art. 24 § 1 Kodeksu cywilnego można domagać się czynności potrzebnych do usunięcia skutków naruszenia, w szczególności złożenia oświadczenia o odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. W zależności od okoliczności mogą to być przeprosiny, oświadczenie wyjaśniające albo usunięcie fałszywego zarzutu.

Treść i zasięg żądanego oświadczenia powinny odpowiadać charakterowi naruszenia. Jeśli zarzut został zamieszczony w publicznej grupie internetowej, odpowiednie może być żądanie publikacji przeprosin w tym samym miejscu. Gdy informację przekazano niewielkiej liczbie osób, żądanie szerokiej kampanii przeprosin może zostać uznane za nieproporcjonalne.

Nie należy mylić cywilnoprawnego żądania usunięcia skutków naruszenia z formalnym sprostowaniem prasowym, które podlega odrębnym przepisom Prawa prasowego.

Kiedy przysługuje zadośćuczynienie?

Art. 448 § 1 Kodeksu cywilnego pozwala sądowi przyznać odpowiednią sumę za krzywdę spowodowaną naruszeniem dobra osobistego albo zasądzić odpowiednią sumę na wskazany cel społeczny. Nie oznacza to, że każda nieprzyjemna lub nieuzasadniona publikacja automatycznie prowadzi do obowiązku zapłaty.

Przy ocenie roszczenia pieniężnego znaczenie mają przede wszystkim bezprawność naruszenia, co do zasady także zawinienie sprawcy, rzeczywista krzywda oraz związek pomiędzy działaniem a jego skutkami. Sąd uwzględnia między innymi stopień upokorzenia, zasięg rozpowszechnienia informacji, czas jej dostępności, intensywność naruszenia, zachowanie autora i następstwa dla poszkodowanego.

Nie istnieje ustawowy cennik zadośćuczynienia za publiczne ujawnienie długu. Żądanie bardzo wysokiej kwoty bez uzasadnienia nie zwiększa szans powodzenia sprawy, a może wiązać się z większymi kosztami procesu.

Jeżeli oprócz krzywdy powstała wymierna szkoda majątkowa, na przykład utrata konkretnego kontraktu wskutek bezprawnej publikacji, można rozważyć również odszkodowanie na zasadach ogólnych, stosownie do art. 24 § 2 i art. 415 Kodeksu cywilnego. Konieczne będzie wykazanie szkody, odpowiedniej podstawy odpowiedzialności oraz związku przyczynowego.

Czy można domagać się usunięcia danych na podstawie RODO?

Jeżeli w danej sytuacji stosuje się RODO, osoba, której dane dotyczą, może wystąpić do administratora danych z odpowiednim żądaniem, w tym – po spełnieniu przesłanek z art. 17 RODO – z żądaniem usunięcia danych. Prawo to nie ma charakteru absolutnego, ponieważ rozporządzenie przewiduje wyjątki, między innymi związane z dochodzeniem lub obroną roszczeń prawnych.

Administrator powinien co do zasady udzielić informacji o działaniach podjętych w związku z wnioskiem w ciągu miesiąca od jego otrzymania. W przypadkach określonych w art. 12 ust. 3 RODO termin może zostać przedłużony o kolejne dwa miesiące, z obowiązkiem poinformowania o przyczynach przedłużenia.

Jeżeli przetwarzanie danych narusza przepisy RODO, możliwe jest wniesienie skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych. Trzeba jednak pamiętać, że UODO nie zasądza cywilnoprawnych przeprosin ani zadośćuczynienia. Takich roszczeń dochodzi się przed właściwym sądem.

Pozew o ochronę dóbr osobistych krok po kroku

Gdy autor odmawia usunięcia wpisu, nie odpowiada na wezwanie albo skutki publikacji są poważne, można rozważyć postępowanie cywilne. Przed złożeniem pozwu trzeba ustalić, kto odpowiada za naruszenie, jakie dobra osobiste zostały dotknięte oraz jakie konkretnie rozstrzygnięcie ma wydać sąd.

1. Ustal pozwanego. Należy zidentyfikować osobę lub podmiot odpowiedzialny za rozpowszechnienie treści. Samo ustalenie nazwy profilu może nie wystarczyć do oznaczenia strony w pozwie.
2. Określ naruszone dobra osobiste. W pozwie należy wyjaśnić, dlaczego publikacja naruszyła prywatność, dobre imię, godność lub inne chronione dobro. Warto wskazać dokładne wypowiedzi i okoliczności ich udostępnienia.
3. Sformułuj precyzyjne żądania. Mogą obejmować usunięcie określonego wpisu, zakaz dalszych naruszeń, publikację oświadczenia o wskazanej treści i formie oraz odpowiednią kwotę pieniężną, jeśli istnieją podstawy do jej żądania.
4. Przygotuj uzasadnienie i dowody. Do pozwu można dołączyć wydruki publikacji, dokumenty dotyczące zadłużenia, korespondencję, potwierdzenia wcześniejszych wezwań oraz wnioski o przeprowadzenie innych dowodów.
5. Ustal właściwy sąd i opłatę. Sprawy o ochronę praw niemajątkowych, również z łącznie dochodzonymi roszczeniami majątkowymi, należą co do zasady do sądu okręgowego na podstawie art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Jeśli dochodzone jest wyłącznie roszczenie pieniężne, właściwość rzeczową należy ustalić według odpowiednich przepisów o sprawach majątkowych.
6. Rozważ zabezpieczenie roszczenia. Jeśli dalsze rozpowszechnianie treści grozi poważnymi skutkami, można złożyć wniosek o zabezpieczenie na podstawie art. 730 i następnych Kodeksu postępowania cywilnego. Trzeba uprawdopodobnić roszczenie oraz interes prawny w uzyskaniu zabezpieczenia.

Co do właściwości miejscowej punktem wyjścia jest zwykle sąd miejsca zamieszkania lub siedziby pozwanego. W sprawach o ochronę dóbr osobistych naruszonych przy wykorzystaniu środków masowego przekazu art. 35¹ Kodeksu postępowania cywilnego przewiduje również możliwość wniesienia powództwa przed sąd właściwy dla miejsca zamieszkania albo siedziby powoda. Przy publikacji internetowej należy ocenić, czy konkretny sposób rozpowszechnienia treści mieści się w tym przepisie.

Ile kosztuje pozew o ochronę dóbr osobistych?

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych opłata stała od pozwu o ochronę dóbr osobistych wynosi 600 zł. Jeśli dodatkowo dochodzone jest roszczenie majątkowe, na przykład zadośćuczynienie w oznaczonej kwocie, trzeba uwzględnić opłatę należną od tego roszczenia, ustalaną według jego wartości na zasadach wynikających z art. 13 ustawy.

W zależności od przebiegu sprawy mogą pojawić się również koszty zastępstwa procesowego, wydatki związane z przeprowadzaniem dowodów oraz ryzyko obowiązku zwrotu kosztów przeciwnikowi. Osoba, która nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny, może ubiegać się o zwolnienie od kosztów sądowych na ustawowych zasadach.

Jakie terminy trzeba uwzględnić?

Roszczenia niemajątkowe o ochronę dóbr osobistych, takie jak żądanie zaniechania naruszeń lub usunięcia ich skutków, co do zasady nie ulegają przedawnieniu. Nie oznacza to jednak, że wieloletnie oczekiwanie pozostaje bez znaczenia dla oceny aktualnego zagrożenia, zasadności żądania lub możliwości przeprowadzenia dowodów.

Roszczenia pieniężne wynikające z czynu niedozwolonego podlegają natomiast przedawnieniu. Zgodnie z art. 442¹ § 1 Kodeksu cywilnego zasadniczy termin wynosi 3 lata od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Co do zasady termin ten nie może przekroczyć 10 lat od zdarzenia wywołującego szkodę. W szczególnych przypadkach zastosowanie mogą mieć inne reguły, w tym dotyczące szkód wynikłych ze zbrodni lub występku.

Przy publikacjach powtarzanych lub utrzymywanych w internecie ustalenie zdarzenia wywołującego naruszenie i początku biegu przedawnienia może wymagać osobnej analizy. Dlatego nie należy zakładać, że termin zawsze biegnie wyłącznie od pierwszego zamieszczenia wpisu.

Granice krytyki, opinii i interesu publicznego

Wierzyciel, podobnie jak każdy inny uczestnik obrotu, korzysta z wolności wypowiedzi. Nie każda krytyczna informacja o niewykonaniu zobowiązania jest zatem bezprawna. Oceniając granice dopuszczalnej wypowiedzi, należy uwzględnić jej podstawę faktyczną, formę, cel, kontekst oraz zakres ingerencji w prawa osoby opisywanej.

Wypowiedź o faktach można weryfikować pod względem prawdziwości. Sformułowania ocenne nie zawsze podlegają takiej samej weryfikacji, ale również powinny mieć wystarczającą podstawę faktyczną i nie mogą bez uzasadnienia przeradzać się w personalną napaść lub publiczne poniżanie.

Przykładowo rzeczowa informacja przedsiębiorcy o własnym doświadczeniu z kontrahentem, który nie zapłacił za wykonaną usługę, może podlegać odmiennej ocenie niż publikacja prywatnego adresu kontrahenta z wezwaniem do wywierania na niego presji. Samo użycie słowa opinia nie chroni autora wypowiedzi przed odpowiedzialnością za naruszenie dóbr osobistych.

Argument interesu publicznego również nie działa automatycznie. Informacje o działaniach osoby pełniącej funkcję publiczną albo o praktykach przedsiębiorcy mających znaczenie dla klientów mogą podlegać szerszej debacie. Nie usprawiedliwia to jednak publikowania dowolnych danych prywatnych ani przedstawiania niezweryfikowanych zarzutów jako ustalonych faktów.

Jeszcze innej oceny może wymagać sytuacja, gdy wraz z informacją o zadłużeniu opublikowano prywatną rozmowę albo zdjęcia wiadomości. Kwestie związane z ujawnieniem prywatnych SMS-ów dotyczą także odrębnej ochrony tajemnicy korespondencji.

Ostateczna ocena nie zależy wyłącznie od tego, czy dług istnieje. Trzeba rozważyć, czy ujawnienie określonych informacji było potrzebne do realizacji uprawnionego celu i czy nie zastosowano środków nadmiernie ingerujących w prywatność lub reputację drugiej osoby.

Najczęstsze pytania o publiczne ujawnienie zadłużenia

Czy wierzyciel może napisać o moim długu na zamkniętej grupie?

Ograniczony dostęp do grupy nie wyłącza możliwości naruszenia dóbr osobistych. Liczba odbiorców, zasady członkostwa i cel publikacji wpływają jednak na ocenę jej bezprawności oraz rozmiaru ewentualnej krzywdy. Inaczej może być oceniona wiadomość skierowana do osób rzeczywiście uczestniczących w rozliczeniu, a inaczej wpis udostępniony dużej grupie mieszkańców osiedla.

Czy mogę żądać ochrony, jeżeli wierzyciel nie podał mojego nazwiska?

Tak, jeśli z treści i okoliczności publikacji odbiorcy mogą ustalić, kogo dotyczy. Wskazanie miejsca pracy, fotografii, szczegółów konkretnej transakcji czy innych charakterystycznych informacji może wystarczyć do identyfikacji osoby. Brak imienia i nazwiska nie przesądza więc o braku naruszenia.

Czy spłata długu oznacza, że wierzyciel musi natychmiast usunąć wszystkie informacje?

Spłata jest istotną okolicznością, ale jej skutki zależą od rodzaju informacji i podstawy przetwarzania. Dalsze przedstawianie osoby jako aktualnego dłużnika może być nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd. Nie oznacza to jednak obowiązku usunięcia każdej wzmianki o historycznym opóźnieniu, zwłaszcza jeśli istnieje zgodny z prawem cel dalszego przechowywania informacji. Przy wpisach do BIG obowiązują szczególne zasady aktualizacji i usuwania danych.

Czy usunięcie wpisu kończy sprawę o naruszenie dóbr osobistych?

Niekoniecznie. Usunięcie treści może zakończyć trwające naruszenie, ale nie zawsze usuwa jego wcześniejsze skutki. Jeżeli publikacja zdążyła dotrzeć do innych osób i wywołała krzywdę, mogą nadal istnieć podstawy do żądania odpowiedniego oświadczenia lub świadczenia pieniężnego. Znaczenie mają dowody wcześniejszej publikacji i rzeczywistych następstw naruszenia.

Najbardziej uzasadniona kolejność działania to zabezpieczenie dowodów, ustalenie prawdziwości i podstawy ujawnienia informacji, wystosowanie precyzyjnego wezwania do autora oraz ocena potrzeby wszczęcia postępowania. W przypadku trwającej publikacji, która powoduje poważne skutki, warto równolegle rozważyć zabezpieczenie roszczenia, aby nie ograniczać się do oczekiwania na prawomocny wyrok.

Źródła

• Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, w szczególności art. 23, 24, 415, 442¹ i 448; tekst jednolity: Dz.U. z 2026 r. poz. 795.
• Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego, w szczególności art. 17, art. 35¹ oraz art. 730 i następne; tekst jednolity: Dz.U. z 2026 r. poz. 468, z późniejszymi zmianami.
• Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w szczególności art. 13 i 26; tekst jednolity: Dz.U. z 2025 r. poz. 1228, z późniejszymi zmianami.
• Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. – ogólne rozporządzenie o ochronie danych (RODO), w szczególności art. 5, 6, 12 i 17.
• Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych; przepisy dotyczące przekazywania i udostępniania informacji gospodarczych.
• Urząd Ochrony Danych Osobowych – Pytania z Infolinii UODO, wyjaśnienia dotyczące przetwarzania danych dłużnika w celu dochodzenia roszczeń.