Porady prawne i praktyczne informacje
Zobacz opinie klientów Zapytaj prawnika ›Stan prawny na: 2026-08-13 Autor: Redakcja Prawo-cywilne.info
Jeżeli opłata sądowa lub przewidywane wydatki są zbyt wysokie w stosunku do Twoich realnych możliwości, możesz złożyć wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w całości albo w części. Kluczowe jest nie samo stwierdzenie, że brakuje pieniędzy, lecz rzetelne pokazanie dochodów, majątku, osób pozostających na utrzymaniu oraz koniecznych wydatków.
Poniżej wyjaśniamy, gdzie i kiedy złożyć wniosek, jak wypełnić urzędowe oświadczenie, jakie dokumenty warto dołączyć oraz co zrobić po zwrocie albo oddaleniu wniosku.
W sprawie o zwolnienie od kosztów sądowych sąd nie bada wyłącznie wysokości miesięcznej pensji. Znaczenie ma cała sytuacja ekonomiczna: skład gospodarstwa domowego, regularne i nieregularne dochody, oszczędności, nieruchomości i inne składniki majątku, zadłużenie oraz rzeczywiście konieczne koszty utrzymania. Dlatego skuteczny wniosek powinien przedstawiać spójny obraz domowego budżetu i umożliwiać sądowi ocenę, czy zapłata kosztów postępowania uszczupli środki potrzebne na podstawowe utrzymanie.
Właściwym środkiem jest wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Osoba fizyczna może domagać się zwolnienia, jeżeli z jej oświadczenia wynika, że nie jest w stanie ponieść kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny albo że poniesienie kosztów narazi ją na taki uszczerbek. Wynika to z art. 102 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Nie trzeba ograniczać żądania do wariantu „wszystko albo nic”. Jeżeli część kosztów jesteś w stanie ponieść, możesz wnioskować o zwolnienie częściowe. Na podstawie art. 101 tej ustawy sąd może zwolnić stronę od ułamkowej lub procentowej części kosztów, od określonej kwoty, od niektórych opłat lub wydatków, a w odpowiednich przypadkach także w odniesieniu do części dochodzonego roszczenia.
Zwolnienie częściowe jest praktycznym rozwiązaniem wtedy, gdy jednorazowa pełna opłata przekracza możliwości domowego budżetu, ale zapłata mniejszej kwoty nie zagraża podstawowym potrzebom. W samym wniosku można wskazać, jaką część kosztów wnioskodawca jest realnie w stanie ponieść. Nie wiąże to sądu, ale pokazuje konkretnie skalę trudności finansowej.
Jeżeli problemem jest także koszt profesjonalnego pełnomocnika, trzeba odróżnić dwie instytucje. Zwolnienie od kosztów sądowych dotyczy kosztów sądowych, natomiast ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu wymaga odrębnego wniosku i oceny przesłanek z Kodeksu postępowania cywilnego. Oba wnioski mogą być jednak składane łącznie, a osoba fizyczna dołącza wówczas jedno oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania.
Masz problem prawny podobny do opisanego w artykule?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych można zgłosić na piśmie albo ustnie do protokołu w sądzie, w którym sprawa ma być wytoczona lub już się toczy. Osoba fizyczna, która nie mieszka w miejscowości będącej siedzibą tego sądu, może złożyć wniosek w sądzie rejonowym właściwym dla swojego miejsca zamieszkania; sąd ten przesyła wniosek sądowi właściwemu.
Sam wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest wolny od opłaty sądowej.
Ustawa nie ustanawia jednego ogólnego terminu, w którym zawsze trzeba złożyć pierwszy wniosek. Jeżeli jednak obowiązek zapłaty opłaty już powstał i biegnie termin do jej uiszczenia, nie należy czekać do jego końca. Wniosek powinien trafić do sądu przed upływem terminu do opłacenia pisma, aby można było zastosować reguły z art. 112 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Pismo powinno spełniać ogólne wymagania pisma procesowego. W praktyce warto zamieścić:
Najważniejszym obowiązkowym załącznikiem osoby fizycznej jest oświadczenie obejmujące szczegółowe dane o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania, sporządzone według urzędowego wzoru. Jeżeli oświadczenia nie ma albo nie zawiera wszystkich wymaganych danych, stosuje się art. 130 Kodeksu postępowania cywilnego. Zasadniczo oznacza to wezwanie do uzupełnienia braku w terminie tygodniowym pod rygorem zwrotu pisma. Jest jednak istotny wyjątek: gdy stronę reprezentuje adwokat lub radca prawny, a wniosek o zwolnienie złożono bez wymaganego oświadczenia, przewodniczący zwraca taki wniosek bez wzywania do uzupełnienia.
Ustawa przewiduje, że wniosek powinien zostać rozpoznany w terminie 7 dni od złożenia albo uzupełnienia braków formalnych. Jest to ustawowy termin rozpoznania wniosku; nie należy jednak zakładać, że w praktyce zawsze oznacza doręczenie rozstrzygnięcia w ciągu dokładnie siedmiu dni.
Jeżeli wniosek o zwolnienie został złożony przed upływem terminu do opłacenia pisma, a następnie prawomocnie oddalony, przewodniczący wzywa stronę do opłacenia pisma na podstawie art. 130 Kodeksu postępowania cywilnego. Dla strony niereprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika oznacza to co do zasady tygodniowy termin wskazany w tym przepisie.
Od profesjonalnych pełnomocników ustawa wymaga większej samodzielności. W przypadku pisma podlegającego opłacie stałej albo stosunkowej obliczonej od wartości podanej przez stronę art. 112 ust. 3 przewiduje szczególny tygodniowy termin liczony od doręczenia lub ogłoszenia postanowienia oddalającego wniosek, a po wniesieniu zażalenia w terminie – od doręczenia lub ogłoszenia postanowienia oddalającego zażalenie.
Urzędowe oświadczenie jest punktem wyjścia, ale jego treść powinna być konkretna. Formularz wymaga podania danych o gospodarstwie domowym, nieruchomościach, oszczędnościach, prawach majątkowych, wierzytelnościach, wartościowych ruchomościach, dochodach oraz stałych zobowiązaniach i wydatkach. Dane należy podawać według stanu aktualnego na dzień sporządzenia oświadczenia.
Nie ograniczaj się do jednej kwoty wynagrodzenia. Wskaż wszystkie realne źródła utrzymania członków wspólnego gospodarstwa domowego, na przykład wynagrodzenie za pracę, emeryturę, rentę, umowy cywilnoprawne, alimenty, dochód z najmu czy działalności gospodarczej. Jeżeli dochód jest nieregularny, dobrze pokazać kilka miesięcy i wyjaśnić wahania zamiast wybierać tylko miesiąc najkorzystniejszy dla wniosku.
Trzeba ujawnić posiadane nieruchomości, oszczędności, środki na rachunkach, wartościowe prawa majątkowe i inne składniki wymagane formularzem. Sam fakt posiadania mieszkania, samochodu albo innego majątku nie przesądza automatycznie o odmowie, ale zatajenie składnika majątkowego podważa wiarygodność całego oświadczenia. Jeżeli składnik majątku nie zapewnia środków, które można realnie przeznaczyć na opłatę, warto krótko wyjaśnić dlaczego, na przykład z powodu współwłasności, obciążenia kredytem albo koniecznego wykorzystania do codziennego funkcjonowania.
Najlepiej oddzielić wydatki konieczne od wydatków uznaniowych. Do pierwszej grupy mogą należeć czynsz, media, żywność, leki, leczenie, rehabilitacja, koszty dojazdów niezbędnych do pracy, alimenty czy raty zobowiązań, jeżeli rzeczywiście obciążają miesięczny budżet. Samo podanie łącznej kwoty „wydatki 5000 zł” jest mało czytelne. Sąd powinien móc zobaczyć, z czego ta kwota wynika.
Przepisy wymagają przede wszystkim prawidłowo wypełnionego urzędowego oświadczenia. Dodatkowe dokumenty nie mają jednak charakteru zbędnego dodatku: mogą potwierdzać twierdzenia, szczególnie gdy sytuacja jest złożona albo kwoty budzą wątpliwości. W zależności od sytuacji przydatne mogą być:
Nie ma potrzeby załączać przypadkowego stosu dokumentów. Każdy załącznik powinien potwierdzać konkretną informację z oświadczenia albo uzasadnienia. Jeżeli dokument obejmuje dane niezwiązane ze sprawą, warto rozważyć, czy są potrzebne w pełnym zakresie.
W typowym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych najważniejsze są oświadczenie i dokumenty. Dowód z zeznań świadków nie jest standardowym sposobem wykazywania wysokości dochodu czy salda rachunku. Może mieć znaczenie wyjątkowo, gdy określonej okoliczności nie da się rozsądnie wykazać dokumentem, ale wniosek finansowy powinien być przede wszystkim możliwie dobrze udokumentowany.
Jeżeli sąd wezwie do uzupełnienia formularza lub innego braku, trzeba wykonać wezwanie dokładnie w zakreślonym terminie. Art. 130 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego przewiduje zasadniczo termin tygodniowy. Po bezskutecznym upływie terminu przewodniczący zwraca pismo. Jeżeli wniosek składa profesjonalny pełnomocnik bez obowiązkowego oświadczenia, działa wspomniana wyżej reguła szczególna z art. 102 ust. 4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych – zwrot następuje bez wezwania do uzupełnienia.
Na postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające zwolnienia od kosztów sądowych przysługuje zażalenie do innego składu tego sądu na podstawie art. 3941a § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Do tego zażalenia stosuje się odpowiednio art. 394 § 2 i 3, dlatego termin wynosi co do zasady tydzień od doręczenia postanowienia z uzasadnieniem, a w przypadkach wskazanych w przepisie – od ogłoszenia albo doręczenia postanowienia.
W zażaleniu nie wystarczy napisać, że decyzja jest niesprawiedliwa. Trzeba wskazać, gdzie sąd błędnie ocenił materiał: pominął rzeczywisty koszt leczenia, przyjął dochód brutto zamiast realnie dostępnych środków, nie uwzględnił osób pozostających na utrzymaniu albo niewłaściwie ocenił dostępność określonego majątku. Jeżeli pojawiły się nowe dokumenty, należy wyjaśnić ich znaczenie i – gdy to potrzebne – dlaczego nie zostały przedstawione wcześniej.
Jeżeli odmowę wydał sąd drugiej instancji w sytuacji objętej art. 3942 § 11 pkt 1 Kodeksu postępowania cywilnego, zażalenie przysługuje do innego składu tego sądu, z zastrzeżeniem ustawowych wyjątków dotyczących orzeczeń wydanych po rozpoznaniu wcześniejszego zażalenia.
Po oddaleniu wniosku nie można ponownie żądać zwolnienia, powołując się na dokładnie te same okoliczności. Art. 107 ustawy stanowi, że taki ponowny wniosek jest niedopuszczalny i pozostawia się go w aktach bez dalszych czynności. Nowy wniosek ma sens wtedy, gdy sytuacja rzeczywiście się zmieniła, na przykład nastąpiła utrata pracy, istotny spadek dochodu, choroba powodująca nowe koszty albo pojawił się inny trwały ciężar finansowy. Zmianę trzeba konkretnie wykazać.
Zwolnienie od kosztów sądowych nie jest gwarancją, że strona nie poniesie żadnych kosztów związanych z procesem. Zgodnie z art. 108 ustawy zwolnienie nie zwalnia z obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. O tym, kto ostatecznie ponosi koszty procesu, sąd rozstrzyga według reguł Kodeksu postępowania cywilnego i wyniku sprawy. To odrębna kwestia od tego, czy na początku lub w toku postępowania strona musiała uiścić opłatę sądową albo zaliczkę.
Zwolnienie może obejmować opłaty sądowe i wydatki w takim zakresie, jaki wynika z postanowienia sądu. Przy zwolnieniu całkowitym strona nie uiszcza objętych nim opłat i nie ponosi objętych zwolnieniem wydatków, które tymczasowo wykłada Skarb Państwa. Przy zwolnieniu częściowym trzeba natomiast zapłacić tę część opłat lub wydatków, która nie została objęta zwolnieniem.
Wniosek o ustanowienie adwokata albo radcy prawnego z urzędu jest inną czynnością niż sam wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Strona zwolniona przez sąd w całości lub części może wystąpić o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Osoba fizyczna niezwolniona od kosztów również może złożyć taki wniosek, jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Sąd dodatkowo ocenia, czy udział adwokata lub radcy prawnego w sprawie jest potrzebny.
Jeżeli oba wnioski składane są jednocześnie, osoba fizyczna dołącza tylko jedno oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania. Nie oznacza to jednak automatycznego uwzględnienia obu żądań – każde ma własne przesłanki.
Trzeba też pamiętać, że sąd może zweryfikować sytuację majątkową. Art. 109 ust. 1 ustawy pozwala zarządzić stosowne dochodzenie, gdy powstaną wątpliwości co do rzeczywistego stanu majątkowego strony. Jeżeli okoliczności, na podstawie których przyznano zwolnienie, nie istniały lub przestały istnieć, sąd cofa zwolnienie. Świadome podanie nieprawdziwych okoliczności może dodatkowo skutkować grzywną i obowiązkiem uiszczenia należnych kosztów.
Poniższe przykłady pokazują, jak ta sama reguła może prowadzić do różnych ocen w zależności od całego budżetu i dostępnego majątku.
Pani Anna samotnie wychowuje dwoje dzieci. Otrzymuje wynagrodzenie 5200 zł netto i świadczenia na dzieci, ale miesięcznie ponosi czynsz, media, koszty dojazdów do pracy, wydatki szkolne oraz stałe koszty leczenia jednego dziecka. Opłata od pisma wynosi kilka tysięcy złotych. Sam poziom wynagrodzenia nie rozstrzyga sprawy. We wniosku pani Anna powinna wykazać pełny skład gospodarstwa, wszystkie wpływy oraz konieczne wydatki i dołączyć dokumenty potwierdzające zwłaszcza koszty leczenia i mieszkania. Sąd oceni, czy po poniesieniu kosztu pozostaną środki na konieczne utrzymanie rodziny i czy zasadne jest zwolnienie całkowite albo częściowe.
Pan Marek ma nieregularne dochody z umów cywilnoprawnych. W ostatnim miesiącu zarobił niewiele, ale na rachunku posiada oszczędności odpowiadające kilku miesiącom jego typowych kosztów życia. We wniosku nie powinien ograniczać się do najniższego miesięcznego wpływu. Musi ujawnić także oszczędności i opisać dochody w szerszym okresie. Sąd może uznać, że pełne zwolnienie nie jest uzasadnione, ale w zależności od wysokości opłaty i pozostałych obciążeń może rozważyć zwolnienie częściowe.
Pani Ewa wcześniej otrzymała odmowę zwolnienia, ponieważ jej dochód i oszczędności pozwalały na zapłatę opłaty. Dwa miesiące później straciła pracę, a jednocześnie rozpoczęła kosztowne leczenie. Nie powinna składać drugiego wniosku opartego na tych samych danych co poprzednio. Może natomiast złożyć nowy wniosek, jeżeli wykaże rzeczywistą zmianę sytuacji: rozwiązanie stosunku pracy, brak bieżących dochodów i nowe, konieczne wydatki medyczne.
Tak. Osoba fizyczna powinna dołączyć oświadczenie obejmujące szczegółowe dane o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania, sporządzone według urzędowego wzoru. Przy wniosku składanym ustnie do protokołu oświadczenie może zostać złożone także do protokołu.
Nie. Sąd ocenia całą sytuację finansową, a więc nie tylko aktualne saldo, lecz także dochody, majątek, oszczędności, osoby na utrzymaniu, zobowiązania i konieczne wydatki.
Ustawa jako obowiązkowy element wskazuje przede wszystkim urzędowe oświadczenie. Wyciąg z rachunku nie jest uniwersalnym obowiązkowym załącznikiem w każdej sprawie, ale może być bardzo przydatnym dokumentem potwierdzającym wpływy, oszczędności i rzeczywistą sytuację wskazaną we wniosku.
Tak. Art. 101 ustawy pozwala na zwolnienie częściowe. Sąd może określić zwolnienie procentowo, ułamkowo, kwotowo albo objąć nim tylko niektóre opłaty lub wydatki.
Nie, jeżeli opiera się na tych samych okolicznościach. Ponowny wniosek oparty na tych samych faktach jest niedopuszczalny. Nowy wniosek może być uzasadniony, gdy sytuacja finansowa rzeczywiście się zmieniła i można tę zmianę wykazać.
Co do zasady termin wynosi tydzień zgodnie z art. 394 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, stosowanym odpowiednio do zażalenia na odmowę zwolnienia. Początek biegu terminu zależy od sposobu wydania i doręczenia postanowienia, dlatego trzeba kierować się pouczeniem otrzymanym z sądu.
Nie. Ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu wymaga odrębnego wniosku i spełnienia własnych przesłanek. Wnioski można złożyć jednocześnie i wtedy osoba fizyczna dołącza jedno oświadczenie o sytuacji rodzinnej i majątkowej.
Tak. Zwolnienie od kosztów sądowych nie zwalnia automatycznie z obowiązku zwrotu kosztów procesu przeciwnikowi. O kosztach procesu sąd rozstrzyga według zasad właściwych dla wyniku sprawy.
Najlepszy wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie jest najdłuższy, lecz najbardziej przejrzysty i spójny. Powinien pokazywać, ile środków rzeczywiście wpływa do gospodarstwa domowego, jaki majątek pozostaje do dyspozycji, jakie wydatki są konieczne oraz dlaczego konkretna opłata sądowa przekracza realną zdolność płatniczą. Wypełnij urzędowe oświadczenie bez pomijania składników majątku i dochodu, dobierz dokumenty do najważniejszych pozycji i pilnuj terminów z korespondencji sądowej.
Jeżeli sąd odmówi zwolnienia, sprawdź uzasadnienie i pouczenie. Zamiast powtarzać ten sam wniosek, oceń, czy są podstawy do zażalenia albo czy po rozstrzygnięciu nastąpiła rzeczywista zmiana sytuacji finansowej.
Potrzebujesz pomocy w swojej sprawie?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Autor: Redakcja Prawo-cywilne.info
Materiał opracowano na podstawie aktualnych przepisów oraz źródeł wskazanych w artykule. Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej.