Porady prawne i praktyczne informacje
Zobacz opinie klientów Zapytaj prawnika ›Stan prawny na: 2026-09-11
Samo nagranie lekcji przez ucznia uczestniczącego w zajęciach nie jest automatycznie przestępstwem. Trzeba jednak oddzielić legalność uzyskania nagrania od tego, czy uczeń mógł w danym miejscu i czasie korzystać z telefonu lub innego urządzenia rejestrującego.
Od 1 września 2026 r. w publicznych i niepublicznych szkołach podstawowych dla dzieci i młodzieży obowiązuje ustawowy zakaz korzystania z telefonów i innych urządzeń elektronicznych umożliwiających m.in. rejestrowanie obrazu lub dźwięku, z ustawowymi wyjątkami. Wyjaśniamy, kiedy szkoła może zastosować konsekwencje, jak wykorzystać nagranie jako dowód i dlaczego jego publikacja w internecie to odrębne ryzyko.
Samo utrwalenie przebiegu lekcji przez jej uczestnika nie jest automatycznie czynem zabronionym. Art. 267 Kodeksu karnego dotyczy m.in. bezprawnego uzyskania dostępu do informacji dla sprawcy nieprzeznaczonej oraz posługiwania się urządzeniem podsłuchowym, wizualnym lub innym w celu uzyskania informacji, do której dana osoba nie jest uprawniona. Jeżeli uczeń jest obecny na lekcji i słyszy wypowiedzi kierowane do niego lub do klasy, nie można bez dalszej analizy utożsamiać nagrania z bezprawnym podsłuchem.
Inaczej może wyglądać sytuacja, gdy urządzenie zostaje pozostawione po to, aby nagrywać rozmowę, w której uczeń nie uczestniczy, albo gdy nagranie obejmuje informacje, do których nie był uprawniony. Znaczenie mają więc sposób działania, zakres utrwalonych informacji i okoliczności konkretnego zdarzenia.
Osobno trzeba ocenić prawo cywilne. Nagranie może ingerować w prywatność, wizerunek, cześć lub inne dobra osobiste nauczyciela i pozostałych osób. Cel ochrony praw dziecka i zabezpieczenia dowodu może mieć znaczenie dla oceny bezprawności, ale nie daje nieograniczonego prawa do nagrywania i rozpowszechniania materiału.
Od 1 września 2026 r. dochodzi jeszcze trzecia płaszczyzna: nawet gdy samo uzyskanie nagrania nie wypełnia znamion przestępstwa, uczeń może naruszyć przepisy Prawa oświatowego dotyczące korzystania z urządzenia w szkole.
Ustawa z 3 lipca 2026 r. o zmianie ustawy – Prawo oświatowe (Dz.U. 2026 poz. 1036), obowiązująca od 1 września 2026 r., wprowadziła ustawowy zakaz korzystania z telefonów komórkowych oraz innych urządzeń elektronicznych umożliwiających porozumiewanie się na odległość lub rejestrowanie obrazu albo dźwięku w szkołach podstawowych dla dzieci i młodzieży. Zasady te dotyczą zarówno szkół publicznych, jak i niepublicznych, a odpowiednio także szkół artystycznych realizujących kształcenie ogólne w zakresie szkoły podstawowej.
Zakaz działa podczas pobytu ucznia na terenie szkoły w związku z realizacją zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, a także podczas zajęć edukacyjnych organizowanych poza terenem szkoły. Obejmuje więc nie tylko samo nagrywanie, lecz korzystanie z urządzenia należącego do ustawowo określonej kategorii.
W szkole podstawowej uczeń, który bez podstawy z jednego z ustawowych wyjątków włącza telefon lub dyktafon w celu nagrania lekcji, może naruszyć Prawo oświatowe, nawet jeśli sama czynność nagrania nie stanowi przestępstwa. To dwa odrębne zagadnienia i szkoła nie powinna ich ze sobą utożsamiać.
Prawo oświatowe przewiduje trzy grupy wyjątków:
Zgoda nauczyciela nie jest więc ogólnym wyjątkiem pozwalającym na dowolne nagrywanie. Musi mieścić się w jednym z celów wskazanych w ustawie.
W szkołach ponadpodstawowych, szkołach podstawowych dla dorosłych oraz określonych szkołach artystycznych ustawodawca nie wprowadził identycznego ogólnokrajowego zakazu jak w szkołach podstawowych dla dzieci i młodzieży. Warunki korzystania z telefonów i podobnych urządzeń albo zakaz ich używania mają wynikać ze statutu szkoły, z uwzględnieniem ustawowych wyjątków.
Szkoły mają czas do 31 grudnia 2026 r. na dostosowanie statutów do nowych przepisów. Od 1 września 2026 r. do dnia dostosowania statutu dotychczasowe postanowienia statutu dotyczące warunków wnoszenia i korzystania z telefonów i innych urządzeń na terenie szkoły nadal mogą być stosowane, ale tylko w zakresie, w jakim nie są sprzeczne z nową ustawą. Nie ma więc luki prawnej między wejściem ustawy w życie a zmianą statutu.
W szkołach podstawowych ustawowy zakaz z art. 98a ust. 1 Prawa oświatowego nie działa podczas wycieczek szkolnych w taki sam sposób jak podczas zwykłych zajęć. Statut szkoły określa warunki korzystania z urządzeń podczas wycieczek i może dodatkowo wskazać przypadki, w których korzystanie z nich jest zakazane, z uwzględnieniem ustawowych wyjątków.
Dyrektor może także, za zgodą rady pedagogicznej i rady rodziców oraz po zasięgnięciu opinii samorządu uczniowskiego, zorganizować miejsce lub miejsca przechowywania telefonów i innych urządzeń. Zasady przechowywania muszą zapewniać bezpieczeństwo sprzętu oraz ochronę prywatności ucznia, w szczególności przed przeglądaniem zawartości urządzenia przez osoby nieuprawnione.
Jeżeli szkoła zorganizowała takie miejsce, a uczeń nie przestrzega szczegółowych zasad odkładania i odbierania urządzeń, nauczyciel może nakazać odłożenie urządzenia do miejsca przechowywania. Naruszenie warunków lub zakazów korzystania z urządzeń albo niewykonanie takiego nakazu może skutkować działaniami wychowawczymi lub karami przewidzianymi w statucie szkoły.
Uczeń szkoły podstawowej bez zgody nauczyciela włącza telefon podczas lekcji, aby udokumentować poniżające wypowiedzi nauczyciela. Jeżeli nie zachodzi żaden ustawowy wyjątek, samo korzystanie z urządzenia może naruszać art. 98a Prawa oświatowego i prowadzić do konsekwencji szkolnych. Nie przesądza to jednak automatycznie, że uczeń popełnił przestępstwo z art. 267 Kodeksu karnego ani że nagranie z góry nie może mieć wartości dowodowej.
Szkoła kwestionuje nagranie lekcji?
Jeżeli trzeba ocenić jednocześnie zasady korzystania z telefonu, cel nagrania i reakcję szkoły, prawnik może przeanalizować statut, korespondencję oraz sposób wykorzystania materiału.
Skonsultuj nagranie i działania szkoły ›Największe ryzyko prawne często pojawia się nie przy samym utrwaleniu zdarzenia, lecz przy dalszym rozpowszechnianiu materiału. Publiczne umieszczenie filmu lub nagrania audio w internecie, przesyłanie go szerokiej grupie osób albo publikowanie w mediach społecznościowych może naruszać prywatność, cześć, dobre imię lub inne dobra osobiste nauczyciela. W przypadku nagrania wideo trzeba dodatkowo uwzględnić art. 81 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, zgodnie z którym rozpowszechnianie wizerunku co do zasady wymaga zezwolenia osoby przedstawionej, z ustawowymi wyjątkami.
Jeżeli nagranie obejmuje innych uczniów, ich twarze, głosy, nazwiska albo inne informacje pozwalające ich zidentyfikować, zakres udostępnienia materiału powinien być szczególnie ograniczony. Przekazanie nagrania dyrektorowi, rzecznikowi dyscyplinarnemu, sądowi, policji, prokuraturze lub prawnikowi w związku z konkretną sprawą należy oceniać inaczej niż publiczne piętnowanie nauczyciela w internecie.
Rodzic otrzymuje od dziecka nagranie, na którym nauczyciel krzyczy na uczniów. Zamiast przekazać materiał dyrekcji, publikuje film w mediach społecznościowych z imieniem i nazwiskiem nauczyciela. Taki sposób działania zwiększa ryzyko roszczeń dotyczących wizerunku, prywatności i dobrego imienia. Znacznie bezpieczniejsze jest ograniczenie wykorzystania nagrania do celu dowodowego i osób zajmujących się sprawą.
Nagranie dźwięku lub obrazu może być wykorzystane jako dowód, jeżeli dokumentuje okoliczności istotne dla sprawy. W postępowaniu cywilnym dowody zawierające zapis obrazu, dźwięku albo obrazu i dźwięku są przeprowadzane na podstawie art. 308 Kodeksu postępowania cywilnego, z odpowiednim zastosowaniem przepisów o dowodzie z oględzin oraz o dowodzie z dokumentów.
Dopuszczalność dowodu i ocena sposobu jego pozyskania to odrębne zagadnienia. Samo naruszenie szkolnego zakazu korzystania z telefonu nie rozstrzyga automatycznie, czy sąd lub inny właściwy organ uwzględni nagranie. Znaczenie mogą mieć m.in. cel utrwalenia materiału, sposób jego zdobycia, zakres ingerencji w prawa innych osób, autentyczność nagrania i jego przydatność dla wyjaśnienia sprawy.
Materiału nie należy montować ani skracać w sposób zmieniający sens wypowiedzi. Warto zachować oryginalny plik, datę i okoliczności jego powstania oraz przekazywać kopię tylko w zakresie potrzebnym do konkretnego postępowania.
Jeżeli nauczyciel poniża uczniów, używa obraźliwych określeń, zawstydza dziecko przy klasie albo stosuje zachowania naruszające jego godność, rodzic nie powinien ograniczać się do rozmów ustnych. Warto przygotować krótką notatkę: kiedy doszło do zdarzenia, kto był obecny, jakie słowa padły i jak dziecko zareagowało.
Pierwszym krokiem zwykle jest pisemne zawiadomienie dyrektora szkoły z żądaniem wyjaśnienia sprawy. Jeżeli problem jest poważny albo zachowania się powtarzają, w zależności od okoliczności można również zwrócić się do organu prowadzącego, kuratorium oświaty albo właściwego rzecznika dyscyplinarnego nauczycieli.
Nauczyciel podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za uchybienia godności zawodu nauczyciela lub obowiązkom określonym w art. 6 Karty Nauczyciela. Jeżeli zachowanie może stanowić czyn naruszający prawa i dobro dziecka, dyrektor szkoły – a gdy podejrzenie dotyczy dyrektora, organ prowadzący – ma obowiązek zawiadomić rzecznika dyscyplinarnego nie później niż w terminie 14 dni od dnia powzięcia wiadomości o podejrzeniu takiego czynu, chyba że okoliczności bezspornie wskazują, że do niego nie doszło.
Kary dyscyplinarne mogą obejmować naganę z ostrzeżeniem, zwolnienie z pracy, zwolnienie z pracy z zakazem przyjmowania do pracy w zawodzie nauczyciela przez 3 lata oraz wydalenie z zawodu nauczyciela. Nie każda nieprzyjemna uwaga uzasadnia postępowanie dyscyplinarne, ale uporczywe poniżanie, wyśmiewanie lub zastraszanie ucznia wymaga rzeczowego wyjaśnienia.
Szkoła może poprosić rodzica lub ucznia o przedstawienie kopii nagrania, jeżeli materiał jest potrzebny do wyjaśnienia zgłoszenia. Co do zasady nie oznacza to jednak, że dyrektor może bez odrębnej podstawy prawnej zmusić rodzica do wydania prywatnego nagrania lub całego urządzenia. Inaczej wygląda sytuacja, gdy obowiązek przedstawienia materiału wynika z czynności właściwego organu, np. sądu, prokuratora lub policji, prowadzonych na podstawie odpowiednich przepisów.
Nowe Prawo oświatowe trzeba tu odróżnić od prawa do dostępu do treści telefonu. Jeżeli szkoła zorganizowała miejsce przechowywania urządzeń i uczeń narusza przyjęte zasady, nauczyciel może nakazać odłożenie urządzenia do takiego miejsca. Przepisy wymagają jednak ochrony prawa ucznia do prywatności, w szczególności uniemożliwienia osobom nieuprawnionym przeglądania zawartości telefonu lub innego urządzenia.
Jeżeli szkoła twierdzi, że samo nagranie nauczyciela jest przestępstwem, warto poprosić o pisemne wskazanie podstawy prawnej i oddzielić trzy kwestie: zgodność korzystania z urządzenia z Prawem oświatowym, ewentualną odpowiedzialność karną za sposób uzyskania informacji oraz późniejsze wykorzystanie lub rozpowszechnienie nagrania.
Jeżeli szkoła żąda nagrania, grozi pozwem albo postępowaniem karnym, warto odpowiadać pisemnie. Wskaż cel dowodowy nagrania, opisz, komu materiał został udostępniony, i poproś szkołę o podanie konkretnej podstawy prawnej jej żądania lub zarzutów.
W odpowiedzi warto rzeczowo opisać, dlaczego nagranie powstało i w jaki sposób zostało wykorzystane. Jeżeli nie było publikowane ani przekazywane osobom postronnym, należy to wyraźnie zaznaczyć. Jeżeli uczeń korzystał z urządzenia w szkole podstawowej po 1 września 2026 r., trzeba jednocześnie uwzględnić nowe przepisy Prawa oświatowego i nie twierdzić automatycznie, że sam cel ochrony praw ucznia uchyla ustawowy zakaz korzystania z urządzenia.
W piśmie najlepiej opisać konkretne zdarzenia: datę, lekcję, wypowiedzi lub zachowania nauczyciela, reakcję ucznia, świadków oraz to, jakie działania zostały już podjęte. Jeżeli zachowanie nauczyciela mogło naruszać prawa i dobro dziecka, można zwrócić uwagę na obowiązek dyrektora wynikający z Karty Nauczyciela, ale bez przesądzania z góry wyniku postępowania dyscyplinarnego.
Nie. Jeżeli uczeń uczestniczy w lekcji, samo utrwalenie wypowiedzi nie jest automatycznie przestępstwem z art. 267 Kodeksu karnego. Trzeba jednak osobno ocenić sposób uzyskania informacji, dobra osobiste osób nagranych oraz przepisy o korzystaniu z urządzeń w szkole. Szerzej zasady te wyjaśnia materiał: legalność utrwalania cudzej rozmowy; rozróżniamy w nim udział w rozmowie od rejestrowania informacji przeznaczonych wyłącznie dla innych osób.
Co do zasady nie może korzystać z telefonu lub innego urządzenia objętego ustawą podczas pobytu w szkole związanego z zajęciami ani podczas zajęć edukacyjnych poza szkołą, chyba że zachodzi jeden z ustawowych wyjątków. Sama chęć zabezpieczenia dowodu nie została wskazana jako odrębny wyjątek od zakazu.
Tak. W szkołach podstawowych dla dzieci i młodzieży od 1 września 2026 r. obowiązuje ustawowy zakaz z określonymi wyjątkami, a jego naruszenie może prowadzić do działań wychowawczych lub kar statutowych. W szkołach ponadpodstawowych i szkołach podstawowych dla dorosłych warunki albo zakaz korzystania z urządzeń określa statut. Konsekwencja szkolna nie przesądza automatycznie o odpowiedzialności karnej za nagranie.
Można przekazać nagranie w celu wyjaśnienia konkretnej sprawy i ochrony praw ucznia, ograniczając krąg odbiorców i zakres udostępnienia. Jeżeli nagranie powstało przy naruszeniu zasad korzystania z urządzenia, fakt ten może być oceniony osobno od wartości dowodowej materiału.
Publikacja jest znacznie bardziej ryzykowna niż wykorzystanie dowodowe. Może naruszać wizerunek, prywatność, dobre imię nauczyciela oraz prawa innych uczniów widocznych lub słyszalnych na nagraniu. Przed publicznym udostępnieniem trzeba mieć konkretną podstawę prawną i uwzględnić wyjątki przewidziane w przepisach.
Warto poprosić o pisemne stanowisko i wskazanie podstawy prawnej zarzutów. Następnie trzeba oddzielnie ocenić zgodność użycia urządzenia z Prawem oświatowym, sposób uzyskania nagrania, jego dalsze udostępnienie oraz ewentualne obowiązki szkoły związane z zachowaniem nauczyciela.
Twoja sytuacja wymaga indywidualnej oceny?
Opisz sprawę i najważniejsze okoliczności. Prawnik może ocenić problem na podstawie konkretnego stanu faktycznego i wskazać możliwe dalsze działania.
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 2 godzin
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
1. Ustawa z dnia 3 lipca 2026 r. o zmianie ustawy – Prawo oświatowe – Dz.U. 2026 poz. 1036
2. Ustawa z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela – tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 515
3. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny – tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 383 ze zm.
4. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny – tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 795
5. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego – tekst jednolity Dz.U. 2026 poz. 468 ze zm.
6. Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych – tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 24
Opracowanie redakcyjne na podstawie porady prawnej. Ekspert merytoryczny: Michał Kowalski
Radca prawny, ukończył aplikację radcowską przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Kielcach. Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Specjalizuje się w prawie oświatowym , prawie pracy i...
>> więcej informacji