Adopcja osoby pełnoletniej, czy jest możliwa i na jakich zasadach?

Przysposobienie osoby dorosłej

Przysposobienie to inna nazwa adopcji, czyli uznania osoby małoletniej, niebędącej dla przysposabiającego rodzonym potomkiem, za własne dziecko. W bardzo starym stanie prawnym oraz obecnie w niektórych Państwach można adoptować osobę dorosłą. Niestety aktualnie w Polsce nie można adoptować (przysposobić) osoby pełnoletniej.

Zgodnie z art. 114 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego:

„§ 1. Przysposobić można osobę małoletnią, tylko dla jej dobra.

§ 2. Wymaganie małoletności powinno być spełnione w dniu złożenia wniosku o przysposobienie”.

Małoletnim jest osoba fizyczna, która nie ukończyła jeszcze 18 lat. Pełnoletność, zgodnie z Kodeksem cywilnym, osoba uzyskuje w dniu, w którym ukończyła 18 lat albo w którym zawarła małżeństwo. Nie traci jej nawet w razie unieważnienia małżeństwa.

Warunki przysposobienia dziecka

Przysposobienie (adopcja) to proces, w którym osoba przysposabiająca (przysposabiający) staje się prawnym opiekunem dziecka, które nie jest jej biologicznym potomstwem. W polskim prawie rodzinnym przysposobienie reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 roku – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (w skrócie K.r.io.). W doktrynie wskazuje się, że „przysposobienie, zwane także adopcją (od łacińskiego: adoptio), polega na tworzeniu między przysposabiającym (przysposabiającymi) a przysposobionym takiego stosunku prawnego, jaki istnieje między rodzicami a dzieckiem”. Ustawodawca dopuszcza możliwość skorzystania z trzech różnych rodzajów przysposobienia: całkowitego, pełnego, niepełnego. Niezależnie od rodzaju przysposobienia dopuszczalność jego orzeczenia uzależniona jest od spełnienia wielu przesłanek ustawowych. Jedną z nich, występującą po stronie osoby przysposabianej, jest jej małoletność (art. 114 K.r.io.). Ustawodawca w art. 114 § 2 K.r.io. wymaga, by przysposabiany był osobą małoletnią w chwili złożenia wniosku o przysposobienie.

Jak zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 września 1968 r., „celem, jakiemu ma służyć instytucja przysposobienia, jest nie interes i zaspokojenie potrzeb uczuciowych i rodzinnych przysposabiających, lecz – jak to wyraźnie wynika z szeregu przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (art. 114 § 1, 119, 125) – tylko i wyłącznie dobro małoletniego dziecka”.

Źródła:

1. Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz.U. 1964 nr 9 poz. 59

Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej  ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.