• Stan prawny na: 2026-05-31
Biegły geodeta sądowy powinien sporządzić opinię rzetelnie, w granicach zlecenia sądu i na podstawie materiału zgromadzonego w aktach. Nie może wybiórczo opierać się wyłącznie na dokumentach jednej strony, jeżeli w sprawie ujawniono inne istotne mapy, pomiary lub informacje o możliwym błędzie geodezyjnym.
Jeżeli opinia jest niepełna, niespójna albo pomija ważne dokumenty, strona powinna w terminie złożyć zastrzeżenia, żądać wyjaśnień biegłego, opinii uzupełniającej, a w uzasadnionych przypadkach powołania innego biegłego.

W sprawach o granice nieruchomości, zasiedzenie, służebność, rozgraniczenie albo naruszenie posiadania sąd często potrzebuje wiadomości specjalnych z zakresu geodezji. W takiej sytuacji może dopuścić dowód z opinii biegłego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.
Biegły geodeta nie jest jednak „drugim sądem” i nie rozstrzyga sporu między stronami. Jego zadaniem jest wyjaśnienie zagadnień technicznych: przebiegu granic, zgodności map, znaczenia operatów, dokumentów z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz wyników pomiarów. Sąd ocenia opinię jak każdy dowód, z uwzględnieniem jej logiki, fachowości, kompletności i zgodności z pozostałym materiałem.
Istotne jest rozróżnienie dwóch kwestii. Biegły co do zasady pracuje na materiale udostępnionym mu przez sąd i w granicach postanowienia dowodowego. Jeżeli jednak widzi, że do rzetelnej odpowiedzi potrzebne są inne dokumenty, mapy albo dane z zasobu geodezyjnego, powinien to zasygnalizować sądowi i wyjaśnić, dlaczego bez nich opinia może być niepełna.
Masz problem prawny podobny do opisanego w artykule?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Biegły nie powinien bezkrytycznie przyjmować dokumentów dostarczonych przez jedną stronę, jeżeli z akt sprawy wynika, że istnieją również inne mapy, operaty, szkice graniczne, decyzje podziałowe albo wcześniejsze ustalenia geodezyjne. Rzetelna opinia wymaga odniesienia się do materiału istotnego dla sprawy, a nie tylko do dokumentów korzystnych dla jednej strony.
Nie oznacza to jednak, że biegły zawsze ma samodzielnie prowadzić szerokie poszukiwania dokumentów poza aktami. Jeżeli potrzebne materiały znajdują się w wydziale geodezji, w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym albo u innego organu, najbezpieczniejszą drogą jest złożenie przez stronę wniosku do sądu o zobowiązanie właściwego podmiotu do ich nadesłania. Biegły może także zwrócić się do sądu o uzupełnienie materiału, jeżeli uważa to za konieczne do sporządzenia opinii.
Jeżeli strona wie o innych mapach lub o wcześniejszym stwierdzeniu błędu geodezyjnego, powinna nie tylko poinformować o tym biegłego, ale przede wszystkim złożyć odpowiednie pismo do sądu. W piśmie warto wskazać, gdzie znajdują się dokumenty, czego dotyczą i dlaczego mogą mieć znaczenie dla ustalenia granicy albo oceny prawidłowości pomiaru.
Po doręczeniu opinii sąd zwykle wyznacza termin na zgłoszenie zastrzeżeń. Tego terminu należy pilnować, ponieważ spóźnione zarzuty mogą zostać pominięte, zwłaszcza jeżeli strona mogła je podnieść wcześniej. Zastrzeżenia powinny być konkretne i odnosić się do treści opinii, a nie tylko wyrażać niezadowolenie z jej wniosków.
W praktyce warto wskazać:
Można żądać wezwania biegłego na rozprawę w celu złożenia ustnych wyjaśnień, sporządzenia opinii uzupełniającej albo dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem samo przekonanie strony, że opinia jest niekorzystna, nie wystarcza do powołania kolejnego biegłego. Konieczne jest wykazanie realnych braków, niejasności, sprzeczności lub pominięcia istotnych danych.
Sąd nie jest związany opinią biegłego. Ocenia ją zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, ale z uwzględnieniem jej szczególnego charakteru. Nie może zastąpić wiadomości specjalnych własnymi ustaleniami technicznymi, natomiast może ocenić, czy opinia jest pełna, logiczna, fachowa i przekonująca.
Opinia uzupełniająca lub dodatkowa może być potrzebna zwłaszcza wtedy, gdy:
Jeżeli mimo wyjaśnień opinia nadal pozostaje niepełna lub niewiarygodna, sąd może dopuścić dowód z opinii innego biegłego. Nie jest to jednak automatyczne. Strona powinna wykazać, dlaczego obecna opinia nie może stanowić podstawy rozstrzygnięcia.
Jeżeli w sprawie pojawia się informacja, że inni geodeci wykryli błąd w ewidencji, mapie, pomiarze albo dokumentacji archiwalnej, nie należy pozostawiać jej na poziomie ustnego twierdzenia. Taka informacja powinna zostać udokumentowana albo przynajmniej precyzyjnie wskazana w piśmie procesowym.
Najlepiej podać, kto sporządził opracowanie, kiedy powstało, jakiej działki lub obrębu dotyczy, gdzie znajduje się dokumentacja i jakie znaczenie ma dla opinii. Następnie warto wnieść, aby sąd zobowiązał właściwy organ do nadesłania dokumentów albo aby biegły odniósł się do tych danych w opinii uzupełniającej.
Biegły, który całkowicie pomija taką informację, mimo że została należycie wprowadzona do materiału sprawy i może wpływać na wynik opinii, naraża swoją opinię na zarzut niepełności. Nie każdy błąd w dokumentacji geodezyjnej przesądza jednak o wyniku sprawy. Znaczenie ma to, czy błąd dotyczy spornego obszaru i czy wpływa na odpowiedź na pytania zadane przez sąd.
Konsekwencje zależą od rodzaju uchybienia. Najczęściej problem wadliwej opinii rozwiązuje się w samym postępowaniu cywilnym: przez złożenie zastrzeżeń, wezwanie biegłego, opinię uzupełniającą, opinię innego biegłego albo nieuwzględnienie wadliwej opinii przy rozstrzyganiu sprawy.
Jeżeli biegły działa nierzetelnie, opóźnia sporządzenie opinii, nie wykonuje zobowiązań sądu albo sporządza opinię w sposób rażąco wadliwy, sąd może wyciągnąć konsekwencje procesowe, w tym dotyczące wynagrodzenia. W zależności od okoliczności możliwe jest także zawiadomienie prezesa sądu prowadzącego listę biegłych albo organów właściwych dla odpowiedzialności zawodowej geodetów uprawnionych.
W skrajnych sytuacjach, gdy opinia jest nie tylko błędna, ale świadomie fałszywa, może wchodzić w grę odpowiedzialność karna biegłego na podstawie przepisów Kodeksu karnego dotyczących fałszywej opinii. Sam fakt, że opinia okazała się niekorzystna dla strony albo później została zakwestionowana, nie oznacza jeszcze odpowiedzialności karnej. Potrzebne są konkretne dowody świadomego podania nieprawdy albo rażąco nierzetelnego działania w warunkach przewidzianych przez prawo.
Poniższe przykłady pokazują, jak w praktyce może wyglądać reakcja na niepełną opinię geodezyjną i dlaczego kluczowe jest szybkie zgłoszenie konkretnych zarzutów.
W sprawie o ustalenie przebiegu granicy biegły oparł się na aktualnej mapie ewidencyjnej i dokumentach przedstawionych przez sąsiada. Właściciel działki wiedział jednak, że w archiwum znajduje się dawny operat podziałowy z protokołem stabilizacji znaków granicznych. W zastrzeżeniach wskazał dokładną nazwę obrębu, numer operatu i wniósł o zobowiązanie starosty do nadesłania dokumentacji. Sąd uwzględnił wniosek, a po uzupełnieniu materiału biegły musiał odnieść się do wcześniejszych znaków granicznych.
Przedsiębiorca został pozwany o zajęcie pasa gruntu. Biegły przyjął dane z ewidencji, ale nie odniósł się do wcześniejszego opracowania wykonanego dla gminy, w którym opisano przesunięcie granic w tym samym obrębie. Strona dołączyła kopię opracowania i zadała biegłemu pytania: czy błąd dotyczy spornych działek, czy wpływa na przebieg granicy i czy wymaga porównania z materiałami źródłowymi. Po ustnych wyjaśnieniach sąd dopuścił opinię uzupełniającą.
Właściciel nieruchomości nie zgłosił zastrzeżeń w terminie, bo uznał, że wyjaśni wszystko dopiero na rozprawie. Gdy później próbował podnieść zarzut pominięcia dawnych map, sąd uznał, że strona mogła zgłosić go wcześniej. Przykład pokazuje, że nawet trafny zarzut może stracić znaczenie procesowe, jeżeli zostanie zgłoszony za późno lub bez konkretnych wniosków dowodowych.
Nie powinien opierać opinii wyłącznie na materiale jednej strony, jeżeli w aktach znajdują się także inne istotne dokumenty albo strona prawidłowo wskazała potrzebę ich pozyskania. Biegły powinien wyjaśnić, dlaczego określone materiały uwzględnia, a inne pomija.
To zależy od zakresu zlecenia i materiału sprawy. Biegły może wskazać sądowi, że potrzebuje dodatkowych dokumentów, natomiast strona powinna złożyć wniosek, aby sąd zobowiązał właściwy organ do ich nadesłania. Nie warto ograniczać się do ustnej informacji przekazanej biegłemu.
Należy w terminie złożyć pisemne zastrzeżenia. W piśmie trzeba wskazać konkretne dokumenty, wyjaśnić ich znaczenie i wnieść o wezwanie biegłego na rozprawę, sporządzenie opinii uzupełniającej albo dopuszczenie opinii innego biegłego.
Nie. Sąd powołuje kolejnego biegłego wtedy, gdy istnieją rzeczywiste braki, niejasności lub sprzeczności opinii, których nie da się usunąć przez wyjaśnienia albo opinię uzupełniającą. Samo niezadowolenie strony z wyniku opinii zwykle nie wystarcza.
Może ponieść konsekwencje, ale zależy to od okoliczności. W zwykłym przypadku skutkiem jest procesowe zakwestionowanie opinii. Przy poważnych uchybieniach możliwe są konsekwencje dotyczące wynagrodzenia, statusu biegłego, odpowiedzialności zawodowej geodety, a przy świadomie fałszywej opinii także odpowiedzialność karna.
Opinia biegłego geodety sądowego powinna być rzetelna, logiczna i oparta na materiale istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Biegły nie ma obowiązku wyręczania stron w poszukiwaniu dowodów, ale nie może ignorować dokumentów znajdujących się w aktach ani istotnych informacji o możliwych błędach geodezyjnych, jeżeli mogą wpływać na wynik opinii.
Najważniejsza jest szybka reakcja strony. Jeżeli opinia pomija mapy, operaty, decyzje podziałowe, znaki graniczne albo wcześniejsze ustalenia geodetów, trzeba złożyć konkretne zastrzeżenia i powiązać je z wnioskami dowodowymi. W przeciwnym razie sąd może oprzeć rozstrzygnięcie na opinii, której braków nie udało się skutecznie wykazać.
Potrzebujesz pomocy w swojej sprawie?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›
Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
1. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296
2. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny
3. Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne
4. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 września 1998 r., sygn. akt II UKN 220/98
5. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 1999 r., sygn. akt I PKN 20/99
6. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt III AUa 279/99
7. Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 1969 r., sygn. akt I CR 140/69
8. Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 1970 r., sygn. akt I CR 224/70
9. Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 19 grudnia 1990 r., sygn. akt I PR 148/90
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
Opracowanie redakcyjne na podstawie porady prawnej. Ekspert merytoryczny: Radca prawny Marek Gola
Radca prawny, doktorant w Katedrze Prawa Karnego Procesowego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego, zdał aplikację radcowską w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Katowicach. Specjalizuje się w szczególności w prawie...
>> więcej informacjiZapytaj prawnika