Listy z pomówieniami, jak bronić się przed zniesławieniem

Zniesławienie

Zgodnie z art. 212 i 213 Kodeksu karnego:

Art. 212.

§ 1. Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności,
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

§ 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 3. W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel społeczny wskazany przez pokrzywdzonego.

§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 213.
§ 1. Nie ma przestępstwa określonego w art. 212 § 1, jeżeli zarzut uczyniony niepublicznie jest prawdziwy.
§ 2. Nie popełnia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut:

1. dotyczący postępowania osoby pełniącej funkcję publiczną lub

2. służący obronie społecznie uzasadnionego interesu.

W opisanej sytuacji może dojść do pomówienia, jeśli treść listów była fałszywa i naruszała dobre imię adresata.

Zniewaga

Zgodnie z art. 216 Kodeksu karnego:

§ 1. Kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła,
podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

§ 2. Kto znieważa inną osobę za pomocą środków masowego komunikowania,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Wysyłanie listów z obraźliwymi treściami może więc stanowić także zniewagę, szczególnie jeśli ich celem było poniżenie lub ośmieszenie danej osoby.

Uporczywe nękanie

Zgodnie z art. 190a Kodeksu karnego:

§ 1. Kto przez uporczywe nękanie innej osoby wzbudza u niej poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia,
podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Jeśli rozsyłanie listów było powtarzalne i wywołało u pokrzywdzonego trwały stres lub poczucie zagrożenia, może to wypełniać znamiona uporczywego nękania.

Organy ścigania i sąd karny

W opisanym stanie faktycznym można rozważyć złożenie zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa do prokuratury lub na policję. Organy ścigania powinny wszcząć postępowanie w celu ustalenia, kto faktycznie był autorem lub inicjatorem wysyłki listów. Po zebraniu dowodów i przesłuchaniu osób zaangażowanych prokurator zdecyduje, czy skierować akt oskarżenia do sądu.

Ochrona dóbr osobistych i sąd cywilny

Zgodnie z art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego, dobra osobiste – takie jak cześć, dobre imię czy prywatność – podlegają ochronie prawnej. Osoba, której dobra zostały naruszone, może żądać:

1. zaprzestania naruszeń,

2. złożenia przeprosin,

3. zadośćuczynienia pieniężnego lub wpłaty na cel społeczny.

Jeśli osoba, która adresowała listy, działała nieświadomie, jej odpowiedzialność może być ograniczona, ale możliwe jest również dochodzenie roszczeń wobec osoby, która zleciła wysyłkę.

Źródła:

1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93
2. Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553

Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej  ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.