• Stan prawny na: 2026-05-14
Jeżeli samochód ma dwóch współwłaścicieli, co do zasady oboje powinni uczestniczyć w sprzedaży albo jeden z nich powinien działać jako pełnomocnik drugiego. Nieobecny współwłaściciel może udzielić pisemnego pełnomocnictwa do sprzedaży konkretnego auta.
W artykule wyjaśniamy, jaką formę powinno mieć takie pełnomocnictwo, co wpisać w jego treści, jak podpisać umowę sprzedaży i o jakich formalnościach pamiętać po zbyciu pojazdu.
Masz podobny problem prawny?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady od prawnika. Samo zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Opisz sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Pracujemy 7 dni w tygodniu

Tak, jest to możliwe. Jeżeli samochód jest współwłasnością dwóch osób, na umowie sprzedaży powinni podpisać się wszyscy współwłaściciele albo osoba działająca w ich imieniu na podstawie pełnomocnictwa. W praktyce oznacza to, że partnerka przebywająca za granicą może udzielić Panu pełnomocnictwa do sprzedaży swojego udziału w samochodzie i do podpisania umowy w jej imieniu.
W umowie sprzedaży należy wskazać oboje współwłaścicieli jako sprzedających. Pan może podpisać umowę raz we własnym imieniu oraz drugi raz jako pełnomocnik partnerki, najlepiej z dopiskiem: „działający jako pełnomocnik”. Do umowy warto dołączyć kopię pełnomocnictwa, a oryginał zachować do okazania kupującemu lub urzędowi, jeżeli będzie wymagany.
Masz problem prawny podobny do opisanego w artykule?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny • Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
Zgodnie z art. 98 Kodeksu cywilnego pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu, natomiast do czynności przekraczających zwykły zarząd potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do konkretnej czynności.
Praktyczne uzupełnienie stanowi osobne omówienie: upoważnienie do podpisania umowy.
Przy sprzedaży samochodu współwłaściciela najrozsądniej przygotować pełnomocnictwo szczególne, czyli upoważnienie do dokonania konkretnej czynności: sprzedaży oznaczonego pojazdu. Takie rozwiązanie jest czytelne dla kupującego i zmniejsza ryzyko sporu o zakres umocowania.
Art. 99 Kodeksu cywilnego przewiduje, że jeżeli dla ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo powinno być udzielone w tej samej formie. Sprzedaż zwykłego samochodu nie wymaga aktu notarialnego, dlatego pełnomocnictwo nie musi być notarialne. Dla celów dowodowych i praktycznych powinno być jednak sporządzone na piśmie oraz własnoręcznie podpisane przez mocodawcę.
Trzeba też pamiętać o art. 103 § 1 Kodeksu cywilnego. Jeżeli ktoś zawiera umowę jako pełnomocnik bez umocowania albo przekracza jego zakres, ważność umowy zależy od potwierdzenia jej przez osobę, w której imieniu umowa została zawarta. Dlatego nie warto ograniczać się do ogólnego, nieprecyzyjnego „upoważnienia”.
W prawie cywilnym wyróżnia się trzy podstawowe typy pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo ogólne obejmuje czynności zwykłego zarządu, pełnomocnictwo rodzajowe dotyczy określonego rodzaju czynności, a pełnomocnictwo szczególne upoważnia do dokonania konkretnej czynności.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że pełnomocnictwo rodzajowe powinno wskazywać rodzaj czynności i ich przedmiot, natomiast pełnomocnictwo szczególne powinno odnosić się do oznaczonej czynności oraz jej przedmiotu. Przy sprzedaży samochodu współwłaściciela najlepsze będzie więc pełnomocnictwo szczególne, wskazujące konkretny pojazd przez numer rejestracyjny i VIN.
Pełnomocnictwo ogólne może okazać się zbyt mało precyzyjne. Kupujący, wydział komunikacji albo ubezpieczyciel mogą mieć wątpliwości, czy obejmuje ono sprzedaż danego auta. W interesie obu stron jest więc sporządzenie dokumentu prostego, ale jednoznacznego.
Jeżeli współwłaściciel przebywa za granicą, może podpisać pełnomocnictwo i przesłać je do Polski pocztą lub kurierem. Dobrze, aby dokument zawierał datę, miejsce sporządzenia, dane mocodawcy i pełnomocnika oraz własnoręczny podpis osoby udzielającej pełnomocnictwa.
W typowej sprzedaży samochodu między osobami prywatnymi zwykła forma pisemna jest wystarczająca. Jeżeli jednak kupujący, urząd lub inna instytucja wymaga większej pewności co do autentyczności podpisu, można rozważyć podpisanie pełnomocnictwa przed notariuszem za granicą albo przed polskim konsulem. W przypadku dokumentu zagranicznego może pojawić się potrzeba tłumaczenia przysięgłego, a niekiedy także dodatkowego poświadczenia dokumentu, zależnie od państwa i celu użycia dokumentu.
Najbezpieczniej ustalić te kwestie przed znalezieniem kupującego, aby w dniu podpisania umowy nie okazało się, że brakuje oryginału pełnomocnictwa albo że jego treść jest zbyt ogólna.
Pełnomocnictwo powinno być zrozumiałe dla kupującego i jednoznaczne co do zakresu upoważnienia. W szczególności warto wskazać:
Przykładowa treść może brzmieć:
Ja, niżej podpisana ........................................, legitymująca się ........................................, udzielam pełnomocnictwa ........................................ do sprzedaży w moim imieniu samochodu marki ........................................, model ........................................, nr rejestracyjny ........................................, nr VIN ........................................, którego jestem współwłaścicielką, za cenę i na warunkach uzgodnionych z kupującym, w tym do podpisania umowy sprzedaży, odbioru ceny oraz dokonania czynności niezbędnych do wykonania umowy.
W umowie sprzedaży należy wskazać wszystkich właścicieli pojazdu po stronie sprzedającej. Jeżeli jeden ze współwłaścicieli działa również jako pełnomocnik drugiego, podpis może wyglądać przykładowo tak: „Jan Kowalski” oraz „Jan Kowalski jako pełnomocnik Anny Nowak”.
Do umowy warto wpisać informację, że pełnomocnik działa na podstawie pełnomocnictwa z określonej daty. Kupujący powinien mieć możliwość zapoznania się z dokumentem. Jeżeli kupujący chce zatrzymać dowód umocowania, najczęściej wystarczy kopia pełnomocnictwa, ale w razie potrzeby strony mogą sporządzić dodatkowy egzemplarz albo poświadczyć kopię.
Nie należy podpisywać umowy samym imieniem i nazwiskiem nieobecnego współwłaściciela tak, jakby był obecny. Pełnomocnik powinien jasno zaznaczyć, że działa w cudzym imieniu na podstawie udzielonego mu umocowania.
Po sprzedaży samochodu sprzedający powinni zachować egzemplarz umowy oraz pełnomocnictwo. Ma to znaczenie dowodowe, zwłaszcza gdyby po sprzedaży pojawiły się mandaty, opłaty, spory z kupującym albo pytania ze strony ubezpieczyciela.
Zbycie pojazdu należy zgłosić właściwemu organowi zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W praktyce zgłoszenia dokonuje się do starosty albo w urzędzie miasta na prawach powiatu, a często również elektronicznie, jeżeli dostępna jest taka usługa. Warto zrobić to niezwłocznie po podpisaniu umowy, aby ograniczyć ryzyko problemów związanych z dalszym używaniem pojazdu przez kupującego.
Trzeba także poinformować ubezpieczyciela o sprzedaży pojazdu i przekazać dane nabywcy. Obowiązkowe ubezpieczenie OC co do zasady przechodzi na kupującego, ale zgłoszenie sprzedaży pomaga uniknąć nieporozumień dotyczących kolejnych rat składki lub korespondencji po sprzedaży.
Poniższe przykłady pokazują, jak w praktyce zastosować pełnomocnictwo przy sprzedaży samochodu należącego do dwóch osób.
Jan i Anna są współwłaścicielami samochodu. Anna wyjechała do pracy za granicę, a Jan znalazł kupującego w Polsce. Anna przesłała Janowi pisemne pełnomocnictwo szczególne, w którym wskazała markę auta, numer rejestracyjny i VIN oraz upoważniła Jana do podpisania umowy sprzedaży. Jan podpisał umowę w swoim imieniu i jako pełnomocnik Anny, a kupujący otrzymał kopię pełnomocnictwa.
Marta i Piotr kupili auto na współwłasność. Marta przebywa za granicą i może przesłać tylko krótki skan upoważnienia. Kupujący obawia się, że skan nie wystarczy do bezpiecznego zawarcia umowy. W tej sytuacji Marta powinna przygotować pełnomocnictwo pisemne, podpisać je własnoręcznie i przesłać oryginał do Piotra, a w razie potrzeby potwierdzić podpis u notariusza lub w konsulacie.
Tomek ma pełnomocnictwo od współwłaścicielki auta, ale dokument zawiera jedynie ogólne sformułowanie: „upoważniam do załatwiania spraw dotyczących samochodu”. Kupujący żąda doprecyzowania, czy pełnomocnictwo obejmuje sprzedaż pojazdu i odbiór ceny. Aby uniknąć ryzyka, strony przygotowują nowe pełnomocnictwo szczególne, w którym wyraźnie wskazano sprzedaż konkretnego samochodu.
Co do zasady nie. Sprzedaż zwykłego samochodu nie wymaga aktu notarialnego, więc pełnomocnictwo również nie musi mieć formy notarialnej. Dla bezpieczeństwa powinno być jednak pisemne i podpisane własnoręcznie przez współwłaściciela.
Skan może pomóc wstępnie potwierdzić treść dokumentu, ale w praktyce kupujący lub urząd mogą oczekiwać oryginału. Najbezpieczniej dysponować papierowym pełnomocnictwem z własnoręcznym podpisem mocodawcy.
Tak. Jeżeli obie osoby są współwłaścicielami samochodu, obie powinny występować po stronie sprzedającej. Jedna z nich może podpisać umowę za siebie oraz za drugiego współwłaściciela jako pełnomocnik.
Teoretycznie współwłaściciel może rozporządzać swoim udziałem, ale w praktyce sprzedaż samego udziału w samochodzie jest znacznie mniej wygodna i rzadko atrakcyjna dla kupującego. Jeżeli celem jest zbycie całego auta, potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli albo pełnomocnictwo od nieobecnego współwłaściciela.
Zgłoszenia może dokonać właściciel albo pełnomocnik, jeżeli ma do tego odpowiednie umocowanie. Warto przewidzieć tę czynność w pełnomocnictwie, zwłaszcza gdy nieobecny współwłaściciel przebywa za granicą i nie będzie mógł samodzielnie załatwiać formalności.
Sprzedaż samochodu bez obecności współwłaściciela jest dopuszczalna, jeżeli nieobecna osoba udzieli pełnomocnictwa. Najlepiej sporządzić pełnomocnictwo szczególne do sprzedaży konkretnego pojazdu, wskazując dane stron, dane auta, zakres upoważnienia oraz prawo do podpisania umowy. W umowie należy wskazać obu współwłaścicieli, a podpis pełnomocnika powinien jasno pokazywać, że działa on także w imieniu drugiej osoby.
Potrzebujesz pomocy w swojej sprawie?
Opisz swoją sprawę prawnikowi ›
Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje
1. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93
2. Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1998 r., sygn. akt II CKN 866/97
3. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 1999 r., sygn. akt II CZ 115/99
Nie znalazłeś odpowiedzi na swoje pytania? Opisz nam swoją sprawę wypełniając formularz poniżej ▼▼▼ Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika - porady prawne online
O autorze: Izabela Nowacka-Marzeion
Magister prawa, absolwentka Wydziału Prawa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Doświadczenie zdobyła w ogólnopolskiej sieci kancelarii prawniczych, po czym podjęła samodzielną praktykę. Specjalizuje się w prawie cywilnym ,...
>> więcej informacji o autorzePotrzebujesz pomocy prawnika?
Opisz sprawę i otrzymaj wycenę porady. Zadanie pytania do niczego nie zobowiązuje.
Zapytaj prawnika ›Wycena zwykle w ciągu 1 godziny
Pracujemy 7 dni w tygodniu
Zapytaj prawnika